અમે મજનું બનીને ફર્યા…..

ઉમરનો તકાજો દરેકના જીવનમાં ભાગ ભજવે છે , એક કાવ્ય સંગ્રહ પર નજર નાખી, શૂન્ય પાલનપુરી, બરકત વીરાણી, અમૃત ઘાયલ અને બીજા આપણા ઘણા બધા પ્યારા કવિઓની રચનાઓમાં આવેગો,સંવેદનાઓ અને લાગણીઓની ઝલક મળે છે. આમ જુઓતો લાગણી સાથે  સચ્ચાઇ સોએ સો ટકા જોડાયેલી હોય છે એટલે તેનો આદર કરવો એવું મને લાગે છે. અત્યારની ઉંમરને હિસાબે કદાચ આ લાગણીઓ વાહીયાત અને હસવા જેવી લાગે પણ આ સંવેદનાઓની સાથે એક વાર જીવ્યા છીએ  તે કેમ ભૂલાય !  આ રચના  તા- ૫-૮-૧૯૭૭ માં રચી હતી, છંદનું કોઇ ભાન હતું નહીં. હવે તેને છંદમાં મઠારી અને જ્યાં થોડુંક ખુટતુ હતું તેવું લાગ્યુ ત્યાં ઉમેરો કર્યો છે.

 

અમારી જાત પર અમને ભરોસો કોઇ દિ નોતો,

અને ક્યાંથી કરી બેઠા, નકામો વ્હેમ આ ખોટો.

શમાને રોજનું બળવું,ને બળતા રોજ પરવાના,

તમારે રોજનું હસવું, પછી થાવું  ઝટ રવાના.

તમેતો નેણની ધારે અમારા પર જુલમ કરતા,

તમારી ટેવ હસવાની, અમે મજનું બની ફરતા.

ચડી યૌવન અટારીએ, કરો છો ડોળ  પણ શાણો,

તમારુ દિલ કટારી છે, તમે શું પ્રેમને જાણો.

 

બ્લોગ-૬૪